Zoo bijna een jaar later en toch bestaat het nog. Apart om terug te lezen, ook wel leuk.
En wat is er in een jaar tijd ontzettend veel gebeurd! Misschien ga ik er nog wel een keer over schrijven, misschien ook niet. Misschien checken mensen het hier af en toe nog wel, misschien ook niet. Ik leef bij het moment, probeer niet vooruit te kijken. Wat morgen is is morgen, geniet eerst maar van vandaag! Dat is wat ik graag als levensmotto zou willen.
Mieke
Ja, inmiddels is het bijna drie maanden geleden dat ik hier voor het laatst schreef. Toen was ik net begonnen met mijn behandeling in de deeltijd. Nu ben ik over de helft, drie zware maanden, maar wat heb ik al veel geleerd! Vaak stond mijn eigen gedrag en gedachten het benutten van de behandeling in de weg, simpelweg omdat ik mijn aandacht er dan niet bij kon hebben en me snel verschool achter mijn negatieve gedachten. Maar beetje bij beetje lukte het me om meer open te zijn en aan te geven wat er in me om gaat. Ik voel me thuis in de groep, het zijn stuk voor stuk lieve mensen. En hoewel er al een aantal de behandeling afgerond hebben en er weer nieuwe mensen zijn gekomen blijft de sfeer prettig. Ik probeer mijn steentje bij te dragen door feedback te geven en kritisch te zijn, waar ik thuis dan vaak weer over ga piekeren. Heb ik het wel goed gedaan? Heb ik niet de verkeerde dingen gezegd? Dring ik me niet te veel op? Neem ik niet te veel ruimte in?
Onlangs een gesprek gehad, er moet meer geprikt gaan worden. Ik kan me er gemakkelijk vanaf maken door er omheen te kletsen en zo komen we natuurlijk nooit bij de kern. Mijn negatieve gedrag en gedachten hou ik zelf in stand door het onder ogen komen van de problemen te blijven vermijden. Of me te verschuilen in het heel actief meedoen voor mijn medegroepsgenoten en hierdoor zelf weinig aan de beurt te ‘hoeven’ komen.
Wel heb ik geleerd dat het beter is om open te zijn. Ik heb mijn destructieve gedrag uitgesproken en merk dat ik er minder behoefte aan heb. Ook qua eten gaat het eindelijk de goede kant op. 5 kilo zwaarder dan toen ik de behandeling begon, maar ook heel wat eetbuien minder. En vooral, de laatste maand veel meer braakvrije dagen.
De gedachten zijn er nog de hele dag en ik walg nog steeds van mijn lichaam. Maar dat is iets wat ik misschien moet accepteren, dit is het gewicht waarop ik mag stabiliseren.. Bmi 20, een gezond normaal gewicht. En ik eet gewoon, wanneer ik zin heb in een snoepje neem ik een snoepje en zo nu en dan een koekje zonder me direct zo schuldig te voelen dat ik er in doorsla.
Probeer wel vooral gezonde dingen te eten, wanneer ik zin heb in iets neem ik nu eerder een extra boterham. Gewoon omdat dat minder aantikt in het aantal calorien wat ik totaal voor de dag op eet.
Nog steeds bereken ik elke dag hoeveel ik naar binnen heb gewerkt, en het mag ook absoluut niet boven de 2000kcal uitkomen. Het liefst altijd nog zo min mogelijk, maar 1500 is wel het minimum wat ik van mezelf binnen moet krijgen, gewoon omdat het gezond is.
De afgelopen drie jaar behandeling, ben ik qua eetstoornis nog nooit zo ver vooruit geweest als op dit moment. Ik weet dat ik nog niet te hard moet juichen, het gaat pas sinds deze maand goed.. en de trigger is er altijd. Maar toch, deze stap is even gezet. Werken aan de achterliggende problemen helpt me beter dan het weer leren eten, dat riep altijd vooral weerstand op.
Misschien dat ik zo nu en dan weer even langs kom glippen!
Mieke
De dagen kruipen voorbij, de weken gaan voorbij. Inmddels is de derde week ook weer achter de rug.
Een verwarrend week met veel emoties. Het is een warboel in mijn hoofd, chaos. Een duiveltje en een engeltje die contant met elkaar in discussie zijn. Het duiveltje wat het altijd wint, wat me steeds zegt hoe waardeloos ik ben. Ik slaap slecht en de oplossing is het gebruiken van slaapmedicatie, maar dat wil ik niet dagelijks gebruiken. En nu ben ik in de war van mijn eigen gedachten, het negatieve overheerst en gister liep de emmer over. Ik was het zat, was alles zo ontzettend spuugzat. Waarom is het zo ontastbaar? ik voel me ontzettend rot, heel erg klote, maar waarom? Waarom haal ik mezelf steeds zo naar beneden, waarom geniet ik niet van het leven, waarom beleef ik geen plezier aan de dingen die ik doe? En vooral, waarom wil ik niet voluit leven?
De tranen komen in overvloed en ik voel me een aaanstellerig klein kind, wat zit te janken en om aandacht aan het drammen is.
Grrrhhh, elke keer als het bericht op sla gaan de enters er tussen uit. Het is dus een beetje vervelend lezen, maar krijg het niet anders. En mijn geduld is nu op..
Bij socio gingen ze heel erg in op de eetstoornis, welke invloed dat heeft enzo. En hoe het eten dan is tijdens de pauze hier. En dat het toch wel een heel grote invloed heeft overal op. Zij gaven aan te twijfelen of ik afspraken af zeg om het eten, dus niet echt naar feestjes ga om het eten of om andere dingen. Maar dat kon ik goed verwoorden, ik ga niet ergens niet heen om het eten. Ik kan prima in een restaurant eten en op feestjes hoef je niet perse te eten als ik dat niet zou willen. En ik zeg niet vaker eetafspraken af in vergelijking met gewone afspraken. Eerst wilde ik iets doen met controle loslaten, dus de lijstjes die ik overal van maak minderen.. maar dan zijn ze bang dat ik ergens anders de controle haal, uit het eten.. of niet eten.. dus dat was niet zo’n goede optie.
Qua eten kom ik steeds meer regeltjes tegen. Zoals altijd de light variant ergens van, nooit drinken met calorieën er in, alleen rookvlees op brood, zo min mogelijk vlees eten en zo zullen er ‘onbewust’ nog wel een aantal zijn. Ik ga proberen de regeltjes die ik tegen kom eens op een rijtje te zetten. Want het zijn er best veel Dinsdag had ik echt een rotdag.. had al geen zin om op te staan, me aan te kleden.. wel gedaan en toen actief wat opgeruimd en gerommeld.. maar daarna voelde ik me nog rotter.. die avond afgesproken met een vriendin, maar dat wilde ik af zeggen. Daarna was ik boos dat ik me dus weer niet aan mn afspraken hou. Maar ik wil gewoon niet, wil vroeg naar bed kunnen, mn ding doen, niet gezellig zijn.. Blegh..
Heb de afspraak dus ook niet door laten gaan, ik kon het niet opbrengen. Mezelf neem ik daarmee niet echt serieus.. vaak hoeft het voor mij ook niet. Als iedereen me gewoon zou laten vallen zou het makkelijker zijn.. dan word ik kluizenaar ofzo. Ik moet inderdaad verantwoordelijkheid nemen, heb niet voor niets het doel rondom afspraken. Maar ik vind het ook moeilijk, op de dagen dat ik daar ben is het ok en heb ik motivatie.. maar als ik dan weer thuis ben in de oude situatie veranderd er eigenlijk niets. Ik ben bang dat ik nooit normaal kan eten, dat ik altijd zo eetgestoord blijf en er altijd die onzekerheid is waardoor ik overal tegen op zie. Ik wil het echt niet, maar echt veranderen doe ik niet.
Pmt raakte me ook. Vaak gaan we bezig met de ademhaling en dan moet je je buikademhaling voelen. Dat vind ik al afschuwelijk, want ik wil mijn buik niet voelen. Maar door me af te sluiten lukt het wel om mee te doen, ook al doe ik de opdracht niet echt. Deze keer gingen we ademhalingsoefening doen waarbij je moest liggen op de grond. In je gedachte moest je gevoel, je ademhaling bij bepaalde delen van je lichaam zijn. Zoals je voeten, die voel je dan zwaarder worden en ontspannen. Maar ik voel dat niet. Ik zie mijn voeten voor me, maar ik voel mijn voeten niet. Bij mijn benen zie ik twee korte dikke worstbeentjes, maar ik voel ze niet. Ze ontspannen ook niet.
Mm, het is wel een beetje een lang verhaal geworden. Ach, het zit in ieder geval niet meer in mijn hoofd!
Fijn weekend!
De tijd gaat snel, de tweede therapieweek is voorbij en begin er al aardig te wennen. Het wel het gevoel dat ik er langer ben dan twee weken.
Deze week stond een beetje in het teken van de therapieën vormgeven. Welke behandeldoelen ik op welke manier kan inbrengen bij de verschillende therapieonderdelen. Zo heb ik een doel om afspraken na te komen, dus niet meer iedereen af smsen als ik afgesproken heb.. omdat ik op het moment zelf geen zin heb om te gaan. Daarmee hou ik het depressieve in stand en ook het niet genieten, terwijl het meestal best leuk is als ik ga.
En mezelf daarin maar eens uitdagen.
Maandagochtend mijn eerste dag van de deeltijdbehandeling.
Zondagavond al stress, wat moet ik morgen aan? Hoe laat moet ik de deur uit? Wat ik moet ik meenemen? Hoe zal ik mijn haar doen? Zullen ze me wel aardig vinden? Hoe moet ik doen? Wat moet ik doen? Gezonde spanning of teveel spanning? Ik denk gezonde spanning, kleding de avond van tevoren klaar gelegd, een routebeschrijving voor het ov uitgeprint incl twee andere mogelijke opties voor als ik vertraging zou hebben en een bus zou missen. En over de andere dingen geprobeerd zo min mogelijk na te denken, toch heb ik zondagnacht vrijwel geen oog dicht gedaan.
Maar het is heel erg meegevallen! Het zijn allemaal lieve mensen, ik werd goed opgevangen en begin mijn plekje een beetje te vinden. Alle therapien zijn nog wennen, iedereen heeft zijn doelen en ik kom daar nu in vallen zeg maar. Maar ook dat zal wennen, ik herken in ieder geval wel veel in de groepsgenoten en hun doelen. Dus ik denk dat ik hier wel op mijn plekje zit.
Eergister had ik weer even een afspraak bij RV. Dat was een fijn gesprek, ik zat er zelf ook goed bij. Hierdoor kon ik zelf het gesprek ook beter benutten en de positieve punten zien. De komende tijd ga ik met het eten noteren wat gezonde gedachten zijn en wat de eetgestoorde gedachten. Zodat ik daar vaker een onderscheid in maak en niet teveel mee ga met het eetgestoorde. Het uitstellen van eten, of het niet eten lijken zo eigen en het is zo moeilijk om daar tegen in te gaan en mijn eigen beslissing te nemen. Meegaan met de eetstoornis geeft dan rust, meer rust dan mijn eigen weg kiezen. Maar dat is dus een doel voor de komende twee weken. En het noteren van positieve dingen, me niet focussen op de dingen die niet lukken, maar ook kijken naar de dingen die wel goed gaan! En mezelf daar ook in belonen.
Vandaag was het weer weegdag bij RV.. Altijd spannend.. Tuurlijk weet ik wel een beetje wat ik kan verwachten aangezien ik thuis ook weeg.. maar toch, het is een soort bevestiging of mijn eigen weegschaal het nog wel doet.. hoeveel het verschil is als ik s ochtends of s middags gewogen word, of ik wel of niet eet voor die tijd, nog beweeg s ochtends.
En ook de twijfel, wetend dat als ik geen fratsen uit zou halen zoals hierboven, ik iets afgevallen zou zijn vandaag. Zal ik extra zwaar ontbijten.. een grote kom yoghurt weegt meer dan een boterham. Niet plassen voor die tijd, een extra glas water drinken.. Opties om vooral mezelf voor de gek te houden. Een kenmerk van het vermijdende gedrag, dit kwam ook terug tijdens het gesprek met de dietiste. Ik zeg wel dat ik de eetlijst wil volgen, moet gaan volgen en ook zal aankomen als ik die volg.. dat zeg ik zo’n beetje al die tijd dat ik in behandeling ben. Maar doe het nooit, en waarom niet? Ik vermijd de angst, de angst die op komt als ik het wel doe. De angst om aan te komen, de angst om de eetstoornis kwijt te zijn. Want wat is er dan?
De controle en het vermijden van angsten worden aangepakt in de deeltijd en nu moet ik mijn angsten aan gaan, met regelmaat en voldoende gaan eten, er door heen, pieken en merken dat het niet zo erg zal zijn als ik nu denk..
Let’s go for it!
Jaja, zoals de titel zegt: Ik ga beginnen met mijn toekomst! Uit het liedje van Nick en Simon, vaarwel verleden, ik ga de toekomst in.. Zo voelt het voor mij een beetje.
Nadat ik in september ben doorverwezen, intake heb gehad, weer verder ben doorverwezen, moest wachten, ondertussen gesprekken hield bij mijn oude therapeute, een pre intake gehad, weer moest wachten en uiteindelijk de echte intake had.. Hoef ik niet meer te wachten!!! Aanstaande maandag kan ik al beginnen met de deeltijdbehandeling
Nu ben ik nog blij, maar ik weet ook dat er een moeilijke periode aan komt. Een periode waarin ik hard moet werken, mijn angsten onder ogen moet komen. En daarbij moet zorgen dat ik op dit gewicht blijf, of eigenlijk nog wat kilo’s aan kom. Zodra ik afval, zijn mijn kansen verkeken en kunnen ze me bij B*rinkveld ook niet helpen en zal ik weer terug moeten naar R*intveld. Gelukkig blijft er wel contact bij R*intveld en zal ik daar nog heen gaan voor de controles, het meest afschuwelijke kamertje van R*intveld: De onderzoekskamer, met die verschrikkelijke weegschaal met zijn irritante piepje..! Daar hoef, of meer mag ik eigenlijk, dus nog geen afscheid van nemen.
De komende drie maanden, minimaal, staan in het teken van werken voor een toekomst. Het aangaan van angsten, moeilijke situaties opzoeken, stappen zetten en bovenal mezelf weer leuk gaan vinden. Ervaren wie ik ben en waarom ik ben zoals ik ben, inzien dat ook ik er mag zijn en van waarde kan zijn voor andere mensen. Zonder me verantwoordelijk te voelen voor anderen, yeps dat is een stukje toekomst.
Ik heb er de kriebels van, blije kriebels maar bovenal ook spannings kriebels.. wat zullen ze van me vinden, pas ik daar wel, hoe is de groep, hoe zijn de therapeuten, kan ik het wel.. Die vragen moet ik loslaten, ik laat het maandag allemaal over me heen komen.
Mieke
Eigenlijk zijn er meerdere factoren die invloed hebben op het ontstaan van een eetstoornis. Deze factoren zijn de volgende:
Ieder mens wordt geboren met een combinatie aan genen. Die genen bevatten erfelijk materiaal, waardoor je voor een deel op je moeder en voor een deel op je vader lijkt. Uit onderzoek blijkt dat de kans op anorexia veel groter is wanneer deze ziekte binnen je familie al voorkomt. Inmiddels heeft onderzoek ook aangetoond dat er wellicht genen zijn waardoor mensen een grotere kans hebben op het ontstaan van eetbuien.
Bepaalde stofjes die vrijkomen in je hersenen hebben invloed op je stemming. Wanneer de regulatie van deze stoffen niet verloopt zoals het hoort, vergroot zich de kans op een depressie. Onderzoekers zien echter ook verbanden met deze stof en eetstoornissen. De stof waar het hier om gaat heet serotonine. Bepaalde medicijnen (antidepressiva) zorgen ervoor dat de regulatie van deze stof beter verloopt.
Het klinkt misschien vreemd, maar wanneer overgewicht in de familie zit, is de kans op het ontwikkelen van een eetstoornis groter. Dit komt doordat mensen met aanleg voor overgewicht eerder zullen gaan lijnen, dan mensen met een slank postuur. Lijnen vergroot weer de kans op een eetstoornis. Als je vaak extreem lijnt, dan ben je voortdurend bezig met eten en gewicht. Wanneer het lijnen mislukt en een jojo-effect ontstaat, wat veelal in gewichtstoename (meer dan het startgewicht!) resulteert, dan is de drang om af te vallen nog groter en begin je weer opnieuw met extreem lijnen. Zo kom je in een cirkel terecht die al snel kan leiden tot een eetstoornis waar je niet zo eenvoudig meer van af komt.
In de westerse wereld is slank zijn heel belangrijk. Ben je niet slank, dan tel je niet mee in bepaalde groepen. Modebladen en glossy’s staan vol met dunne dennen en op de catwalk lopen vaak alleen ‘bottenmeisjes’. Lang geleden was het juist in om mooie ronde vormen te hebben. Kijk maar eens naar de schilderijen van de schilder Rubens. Vandaag de dag is het schoonheidsideaal extreem gericht op slank zijn. Toch heeft de gemiddelde volwassen Nederlandse vrouw toch echt maat 40 en niet "size zero". Wil een gemiddelde vrouw dus aan het huidige schoonheidsideaal voldoen, dan zal zij ongezond veel moeten sporten en ongezond weinig moeten eten. Dit zal echter ernstige negatieve gevolgen hebben op haar lichaam en stemming.
Op steeds jongere leeftijd krijgen meisjes mee dat dun goed is en dik slecht. Natuurlijk wil ieder meisje mooi zijn en er graag bijhoren, dus gaat zij op steeds jongere leeftijd letten op haar lichaam en gewicht. Een meisje van 12 die besloten heeft op dieet te gaan, vormt geen uitzondering meer.
Vaak wordt bij psychische problemen direct gekeken naar de thuissituatie of de ouders. Dit is niet helemaal terecht. Van een moeilijke opvoeding of vervelende ouders alleen, zal iemand geen eetstoornis ontwikkelen. Het kan er echter wel aan bijdragen dat iemand een eetstoornis ontwikkelt, maar hiervoor zijn ook andere factoren nodig. Ouders kunnen je ook helpen met je eetprobleem. Onderstaande gezinsfactoren kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van een eetstoornis:
Ook de manier waarop je naar jezelf kijkt en hoe je zelf met gebeurtenissen en gevoelens omgaat, heeft invloed op het wel of niet ontwikkelen van een eetstoornis. Maar voor al deze kenmerken geldt: ze zijn niet DE oorzaak.
Bron: www.proud2bme.nl
